با من بمون

تو میخوای بیای تو قلبم دلمو ازم بگیری

تو میخوای بگی که بی من توی این دنیا اسیری

باز میخوای من و تو ما شیم مثه قطره توی دریا

باز میخوای بگی که بی تو من نمی رسم به فردا

گل مریم وجودم بعد رفتن تو پژمرد

حتی آسمونم از یاد قصه ی عشق من و برد

بی تو زندگی تموم ِ واسه من رنگ سراب ِ

نقش من تو این زمونه یه حباب ِ روی آب ِ

آرزو نداره رنگی توی دنیای سیاهم

تو بیا تا جون بگیره روزو شبهای تباهم

تو اگه با من بمونی من به عاشقی می نازم

با یه قلب پاک و ساده زندگی مونو می سازم

                                                                                                          (مرحم)

عشق خدایی                                   

عمری است یک دل ِ عاشق ، شکار کرده دلم

تمام قدرت عشقش نثار کرده دلم

تمام زندگیم شد همان که می گوید

غذا به قدرت عشق احتکار کرده دلم

صدای ثانیه ها هم به گوش من نرسد

که هم زمین و زمان را مهار کرده دلم

در عشق نافذ من اندکی تامل کن

ببین که خاطره ها را قطار کرده دلم

منم که مثل تو روزی پیاده می رفتم

 و عشق چند صباحی سوار کرده دلم

دلم بکار و غریبه همیشه ساکت بود

وجود چون صنمش نابکار کرده دلم

منم همان گل و خاکی که بی نشان بودم

و عشق با دم خود مه تبار کرده دلم

هم او که بدر شبانم در آسمان کویر

و با هر آنچه که خوب ، هم جوار کرده دلم

دلم مدام خزان پوش چهار فصلم بود

و نور روزن عشقش بهار کرده دلم

تمام دور و برم را غریبه می دیدم

و عشق با همه کس سازگار کرده دلم

ستاره ای که درخشید صبح فردا رفت

ولی ستاره ی من ماندگار کرده دلم

بی گناه                                                           

چیزی شبیه سایه ای مبهم شبیه تو

پا ، بر قلمرو دیوار می کشد

او نم نمک می آید و میرسد به من

خوابی به روی نرگس بیدار می کشد

از روی مهر خاطرم با قلب مهربان

دستی به روی گونه ای تبدار می کشد

با چشم های خودم دیده ام که سایه ی شوم

خنجر به قلب کودک بیمار می کشد

گوشم میان پچ پچ همسایه ها شنید

قاضی به جرم قتل ، مرا، بر دار می کشد

مرگ احساس

ـــــــــــــــــــــ

با توام ای همه ی حس و خیالم  فکرم

تو که می دانی شعر است تمام  ذکرم

باز با مشق شبم آمده ام یادم کن

باز با جمله ی احساس سخن شادم کن

مرگ احساس در این شهر چه رسوا مرگی است

گل عشاق در این شهر گل بی برگی است

حرف دل نیست به جز قصه ی این حسرت و ننگ

قصه ی عاقبت و قصه ی یک خانه ی تنگ

قصه ی یک زن مرده در سکوت نیمه شبها

قصه دلیل این مرگ حرف حل یک معما

قصه شکست عشق و قصه ی مرد فراری

قصه شبای عشق و قصه های بی قراری

ای تو یاریگر ذهنم کمکم کن تا نفس هست

تو بگو تا بنویسم که قیامت و قفس هست

                                                       (مرحم) 

(چشم به راه ) پیشکش به آقا امام زمان (عج)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ    

امشب دل زیبایت شفاف تر از ماه است

عکس رخ ماه تو افتاده در این چاه است

هر کس که تو را فهمید شایسته ی تمجید است

هر کس به تو کافر شد نفرین شده ی آه است

هر کس به تو روی آورد یک دشت پر از گل شد 

بیچاره ی بی سامان با یک نگهت شاه است

مردی که غرورش را ابزار بزرگی خواند

در چشم سیاه تو اندازه ی یک کاه است

بس کن گله ای باران بگذار بتابد نور

چشم تر من چندی است پیوسته در این راه است

چه حیف شد

ـــــــــــــــــــ                  

می خواستم که تو را تا سحر نظاره کنم

اما نبود چشم خمارت چه حیف شد

می خواستم دل پاییز با تو خوش باشد

اما نبود فصل بهارت چه حیف شد

می خواستم برسم من به ماه گرم تموز

اما نبود ماه ایارت چه حیف شد

می خواستم که صدایت به گوش من برسد

اما نبود نای هوارت چه حیف شد

از دور دست یکی می رسد به من ای کاش.............

اما نبود پیک سوارت چه حیف شد

در این جهان کسی نشود هم عنان با تو

از شمش برتر است عیارت............. چه حیف شد........

                                                     (مرحم)